To miały być kolejne cudowne dni nad jeziorem. Namiot stał już przygotowany, obok drugi z zapasem drewna na ognisko. Nasze wyjątkowe miejsce..

Wystarczyło spakować najbardziej potrzebne rzeczy, kupić jedzenie na najbliższe kempingowe dni, wsiąść na nasze hulajnogi i ruszyć w drogę. Dni były ciepłe i słoneczne, więc po dotarciu na miejsce zostawiłam rzeczy w namiocie. Córka została, żeby odpocząć, a ja wzięłam Momo na dłuższy spacer. Drogę spędzała częściowo w plecaku, a częściowo w autobusie – jak zawsze.

Momo kochała ten moment, kiedy zostawiałam wszystko w namiocie, brałam tylko smycz i wodę, i szłyśmy sobie pochodzić. Tylko we dwie.

Przy okazji zawsze zbierałam gałązki na ognisko. Grube kłody to jedno, ale do rozpalania potrzeba drobnych patyków, które zapalą się od razu. Kiedy wróciłyśmy, zabrałam się za przygotowanie ogniska, a córka szykowała jedzenie do upieczenia.

Boże, jak ja kochałam te chwile spędzane w naszym wyjątkowym miejscu. Tylko ja, córka i Momo, a wokół przyroda, jezioro, cisza i spokój, piękne zachody słońca, blask ogniska, zapach pieczonych kielbasek… Nie znam piękniejszego miejsca na całym świecie i będzie mi tego potwornie brakowało po przeprowadzce do Portugalii.

Gdy zaczęło się ściemniać, rozpaliłam ognisko. Siedziałyśmy, rozmawiałyśmy, piekłyśmy jedzenie i chłonęłyśmy ten spokojny, ciepły klimat. Momo wydawała się tego dnia odrobinę bardziej zmęczona niż zwykle. Ale psy też mają lepsze i gorsze dni, więc po prostu starałam się jej nie przemęczać.

Wtedy nic jeszcze nie zapowiadało, że za chwilę wszystko się zmieni. Że to lato zapisze się w mojej pamięci nie jako czas spokoju, ale jako początek dramatu, którego nie dało się przewidzieć.

Następny poranek był spokojny i leniwy. Nie było potrzeby się spieszyć. Momo bardziej interesowała się jedzeniem niż wyjściem na spacer, więc przygotowałam jej miseczkę i wycisnęłam saszetkę. Dopiero kiedy zjadła, wzięłam smycz, podniosłam ją na ręce — skarpa, po której wchodziłyśmy na drogę, mogła być niebezpieczna dla małego jamnika — i weszłyśmy na górę. Zawsze było tak samo: stawiałam Momo na ziemi, a ona momentalnie zaczynała biegać i wąchać wszystko dookoła.

Ale nie tym razem. Postawiłam ją, gotowa na jej bieganie wokół mnie, a ona stanęła i spojrzała mi w oczy.

— Momo, spacer — powiedziałam, próbując ją zachęcić. Już wtedy poczułam niepokój, bo ten pies nigdy nie odmawiał spaceru.

Momo usiadła.

Zrobiła dwa kroki, żeby się załatwić, po czym znów usiadła, wyraźnie pokazując, że dalej nie pójdzie.

Dla mnie było oczywiste, że coś musi ją boleć. Wzięłam ją delikatnie na ręce. Tyle wystarczyło, żebym wiedziała, że coś się stało i że trzeba natychmiast jechać do lecznicy. Spakowałam nasze rzeczy, namiot zostawiając — jak zawsze — nad jeziorem. Momo włożyłam do plecaka i ruszyłyśmy w drogę do naszej lecznicy.

To lato 2025 bylo jak każde inne, dni spędzane na dworzu, wyjazdy nad jezioro, namiotowanie, ogniska, pieczenie kiełbasek..

Mamy z córką nasze wyjątkowe miejsce gdzie jezdzimy, rozbijamy namiot, robimy zapas drewna na ognisko. Momo kocha te wyjazdy. Mimo że nie lubi być zamknięta, na widok plecaka w ktorym podróżuje ze mna na hulajnodze reaguje jak na widok smyczy lub ubranka. Pamiętam jak kupiłam ten plecak, pełna obaw czy w ogóle ją przekonam, by tam weszła. Przez długi czas pracowałyśmy nad pozytywnym skojarzeniem. Zostawiałam plecak otwarty, wrzucałam do środka jedzenie, żeby mogła sama wejść i wyjść, bez pośpiechu.Z czasem zaczęłam ją na krótką chwilę zamykać, tylko po to, żeby od razu otworzyć i pochwalić. Nie chciałam, żeby się przestraszyła. W kolejnym roku wynosiłam ją w plecaku na krótkie spacery — szła do plecaka dosłownie na tyle, żeby ją wynieść i od razu wyjąć a dalej szła na własnych łapkach.

Następnie dodalam element jazdy hulajnogą. Było zabawy z tym wszystkim, zanim zdecydowałam się faktycznie gdzieś z nią pojechać. Pies zapamiętuje różne sytuacje i wydarzenia na zasadzie skojarzeń, placak mial się kojarzyć z wyjsciem, z przygodą.

Czego nigdy nie robilam- nie zamykalam jej na siłę, by weszła i schowała głowę wrzucalam smaczki. Bardzo dlugo ich używałam.

Nigdy nie chowam jej w szelkach czy obroży, nie wkladam nic do plecaka z wyjatkiem malego kocyka, od tego są kieszonki, nie trzymam jej kiedy piszczy. Zanim ją włożę robimy chociaż krótki spacer i kiedy piszczy tak samo. Plecak nie ma być za karę i Momo to wie.

Pamiętam moment kiedy siedzialam sobie w pokoju i nagke słyszę – Momo piszczy. Zaniepokojona wyszlam sprawdzić, a psa nie ma. Wołam, szukam.. no nie ma. Momo zniknęła. W koncu patrzę a coś w plecaku, który stał na podłodze mi się rusza. Podchodzę, a ona szczesliwa macha ogonkiem i robi to swoje „grrr” – „ja już czekam, bierz plecak, ze mną i idziemy”. I w taki oto sposób Momo powiedziała że nauka siedzenia w plecaku skończona.

Momo jak była jeszcze mała, niemal w ogóle nie szczekała, zamiast tego biegała za mną dosłownie wszędzie, zaczepiala mnie zapraszając do nieustannej zabawy,  czasem dostawala głupawki i biegała w kółko jakby była na wyścigach. O 4-5 rano zmieniała się w budzik i gryzła mnie po nosie zapraszając w ten sposób do wspólnej zabawy... 
Zawsze była pełna energii, bardzo pogodna, uwielbiała spacery i jedzonko w każdej postaci ....
Kiedy czegoś ode mnie chciała, niezależnie czy chodziło o:
 "no rzuć wreszcie tą piłkę", 
czy o:
 "co tam masz dobrego, podziel się" 
 zamiast szczekać, patrzyła się tylko tymi swoimi błyszczącymi oczkami, a one były tak żywe jakby ktoś zamknął roztańczone gwiazdy w jej oczach. Te oczka mówiły mi wszystko, słowa były zbędne.. 
To niesamowite ile potrafią powiedzieć oczy jamnika, jedno spojrzenie i już wiesz. To nie jest jezyk slow, to jezyk emocji. 

I w ten sposób powstal nasz tajny język, którego używamy do dzis

💕 Moja Jamnicza Iskierka

~ Momo